Toegegeven, sommige plannen waren wat ambitieus. Met de fiets naar Gelsenkirchen (250km) of Liévin (170km), het is er niet van gekomen. Andere plannen (Zottegem – 80km of Dessel – 70km) waren ook ambitieus, maar die zijn wél gehaald. Met andere woorden: Cuore proudly presents: de concertzomer – deel 1.
28 juni: Graspop (Dessel)
Daags na mijn thesisverdediging mocht ik met een goed gevoel op pad naar Dessel. Sure, een dagticket is duur als je eigenlijk maar 2 groepen wilt zien, maar er is altijd de hoop op leuke ontdekkingen (waar Pukkelpop een semi-patent op heeft).
Met de fiets ging het dus over de kanaaldijken naar Dessel, zowat 80 kilometer verderop. Een heerlijk zonnetje, meewind en Sonata in het vooruitzicht, wat wilt een mens nog meer? 
De eerste twee groepen waren niet veel soeps. Forbidden (2) en Dying fetus (1), tzullen mijn maten niet rap worden. Dan maar wat over de wei geslenterd, rondgekeken, de Special beers tent verkend en me in pole position gezet voor de groep waar het allemaal om draaide.
Iets voor 5, Sonatatijd. Een hele fijne setlist (helaas zonder de twee toppertjes San Sebastian en Victoria’s secret – hoewel Replica c.s. veel goed maakten), Toni Kakko op dreef, lekker zonnetje en het opgeluchte gevoel van eindelijk vakantie te hebben: héérlijk. Bovendien nog een sms’je gehad van iemand die daar toevallig ook was (en dus ook nog een leuk vooruitzicht) om het nog wat beter te maken. Sonata scoorde een mooie 8, hoewel dat stiekem toch iets onder hun gemiddelde is.
Daarna was het even Melissa zoeken (en vinden) en dan snelsnel naar de Marquee, waar Korpiklaani al klaarstond. Eerlijk gezegd kende ik er niet zoveel liedjes van (en dan al helemaal niet van buiten), maar toch was het een fijn feestje. Wel verschrikkelijk puffen en zweten in de tent, maar de muziek en de sfeer maakten heel veel goed. Zotte Finnen part 2: deze heren klokten af op 7.5/10.
Wat daarna volgde was helaas krot en company. Ofwel waren ze slecht bezig, ofwel waren ze – om braaf te zijn – niet geheel mijn stijl. Iced earth (bleh, 2), Immortal (uh…, 1.5), Cavalera conspiracy (*runs away*, 1), het was wachten op die andere groepen waar toch nog iets van te hopen viel, en die als laatste twee geprogrammeerd stonden.
My dying bride hield de eer nog wat hoog: het was niet super, maar zeker nog wel OK. De zanger – en de fans – waren best leuk om bezig te zien. Een vijfje houden ze er nog wel aan over (als we mild zijn). Kiss daarentegen… een hoop oude zakken die nog niet weten dat ze dood zijn, aaneenhangen van de clichés en echt totaal niets goeds te bieden hadden. Een halfuur hebben we het uitgehouden, en daar was ik al best trots op. De groep krijgt een 1 omdat ze zijn komen opdagen (0-en zijn enkel gereserveerd voor Babyshambles, een groep waarvan ik niet begrijp dat concertorganisatoren ze nog vragen), maar daar houden we het bij.
Daarna ging het weer naar huis, merkelijk trager dan de heenrit wegens vermoeidheid, slechte fietspaden en tegenwind. Moe maar tevreden (heerlijk cliché, itt die van Kiss) was ik tegen de klok van drieën terug thuis.
Deel 2, over Rock Zottegem en wat intussen gebeurd is, volgt z.s.m.
Categorie: concerten, fietsen, Graspop, Korpiklaani, metal, muziek, Sonata arctica, vakantie
