My summer of love - deel 2

Nog steeds geen “proper love”, dan maar weer de liefde voor muziek botvieren.

Rheinkultur en Blackfield zaten er wegens de afstand en de regen niet in, dus werd de eerstvolgende muzikale afspraak na Graspop ineens Rock Zottegem.

Dankzij een klein omwegje langs Dender en Schelde kwam ik na een fietstocht van 204 kilometer aan in Zottegem. Daar werd eerst vreselijk lang aangeschoven omdat er maar een paar mensjes waren ingezet voor het kaartjesscheuren, en na dat wachten werd er een blauwzwart -bah- bandje om mijn arm geschoven.

De muziek dan: de eerste groepen had ik door de fietstocht en het aanschuiven gemist, maar het eerste optreden dat ik zag was meteen raak. Flogging Molly: hyperactieve hyperkinetische hyperiersachtige liedjes overgoten met een punksausje. Lekker dansbaar, zelfs na zo’n tocht. De groep was in vorm, de liedjes die ik kende passeerden voor het merendeel de revue, een mooie 7.5/10 mocht hun deel zijn.

Next, Motorhead. Met esthetische neppuntjes, maar daar doen we dus niet aan. De schreeuwlelijk. Weinig goeds op te zeggen eigenlijk, dan maar de tent (Rock Zottegem vindt plaats in een grote tent) ontvlucht en wat eten gaan zoeken. Met een 3 (”nog net aanhoorbaar”) mogen de heren tevreden zijn.

Als laatste optreden volgde de verrassing van de avond: Arsenal. Been there, done that, en de vorige keer waren ze echt niet goed. Deze keer echter werd de tent omgedoopt in een plek waar de zwoele nummers van dit inheemse groepje wonderwel contrasteerden met het al even inheemse stevige onweer buiten. Weinig bekende nummers (voor mij toch), wel een fijn optreden. Een 7 werd vol vreugde toegekend, en daarna mocht ik de terugrit aanvatten. Geen omweg meer, en gelukkig ook geen regen meer…

Na Rock Zottegem was het overigens aan Muziek in de wijk: twee leuke folkgroepjes en een fijn zonnetje. Geen toppertje (ben de namen van de groepen al lang weer vergeten), maar het was in elk geval wel plezant. En toch stak het een beetje, want ik had eigenlijk liever in Liévin gezeten voor het concert van Calogero (maar dat was toch wat hoog gegrepen…)

Ook aan de andere liefdes werd gedacht: de fiets is op regelmatige tijdstippen bovengehaald (3100km al dit jaar!), de eerste Malinwamatch van het nieuwe seizoen is ook al passé (op Heist-op-den-Berg) en de DVD-collectie is ondertussen uitgebreid met meesterwerken als The Fountain, 28 days later en X-men.

De voorlopige concerttop van 2008 luidt:
1. Sonata arctica @Graspop (8/10)
2. Korpiklaani @Graspop (7.5/10)
3. Flogging Molly @RockZottegem (7.5/10)

My summer of love - deel 1

Toegegeven, sommige plannen waren wat ambitieus. Met de fiets naar Gelsenkirchen (250km) of Liévin (170km), het is er niet van gekomen. Andere plannen (Zottegem - 80km of Dessel - 70km) waren ook ambitieus, maar die zijn wél gehaald. Met andere woorden: Cuore proudly presents: de concertzomer - deel 1.

28 juni: Graspop (Dessel)

Daags na mijn thesisverdediging mocht ik met een goed gevoel op pad naar Dessel. Sure, een dagticket is duur als je eigenlijk maar 2 groepen wilt zien, maar er is altijd de hoop op leuke ontdekkingen (waar Pukkelpop een semi-patent op heeft).
Met de fiets ging het dus over de kanaaldijken naar Dessel, zowat 80 kilometer verderop. Een heerlijk zonnetje, meewind en Sonata in het vooruitzicht, wat wilt een mens nog meer?

De eerste twee groepen waren niet veel soeps. Forbidden (2) en Dying fetus (1), tzullen mijn maten niet rap worden. Dan maar wat over de wei geslenterd, rondgekeken, de Special beers tent verkend en me in pole position gezet voor de groep waar het allemaal om draaide.

Iets voor 5, Sonatatijd. Een hele fijne setlist (helaas zonder de twee toppertjes San Sebastian en Victoria’s secret - hoewel Replica c.s. veel goed maakten), Toni Kakko op dreef, lekker zonnetje en het opgeluchte gevoel van eindelijk vakantie te hebben: héérlijk. Bovendien nog een sms’je gehad van iemand die daar toevallig ook was (en dus ook nog een leuk vooruitzicht) om het nog wat beter te maken. Sonata scoorde een mooie 8, hoewel dat stiekem toch iets onder hun gemiddelde is.

Daarna was het even Melissa zoeken (en vinden) en dan snelsnel naar de Marquee, waar Korpiklaani al klaarstond. Eerlijk gezegd kende ik er niet zoveel liedjes van (en dan al helemaal niet van buiten), maar toch was het een fijn feestje. Wel verschrikkelijk puffen en zweten in de tent, maar de muziek en de sfeer maakten heel veel goed. Zotte Finnen part 2: deze heren klokten af op 7.5/10.

Wat daarna volgde was helaas krot en company. Ofwel waren ze slecht bezig, ofwel waren ze - om braaf te zijn - niet geheel mijn stijl. Iced earth (bleh, 2), Immortal (uh…, 1.5), Cavalera conspiracy (*runs away*, 1), het was wachten op die andere groepen waar toch nog iets van te hopen viel, en die als laatste twee geprogrammeerd stonden.

My dying bride hield de eer nog wat hoog: het was niet super, maar zeker nog wel OK. De zanger - en de fans - waren best leuk om bezig te zien. Een vijfje houden ze er nog wel aan over (als we mild zijn). Kiss daarentegen… een hoop oude zakken die nog niet weten dat ze dood zijn, aaneenhangen van de clichés en echt totaal niets goeds te bieden hadden. Een halfuur hebben we het uitgehouden, en daar was ik al best trots op. De groep krijgt een 1 omdat ze zijn komen opdagen (0-en zijn enkel gereserveerd voor Babyshambles, een groep waarvan ik niet begrijp dat concertorganisatoren ze nog vragen), maar daar houden we het bij.

Daarna ging het weer naar huis, merkelijk trager dan de heenrit wegens vermoeidheid, slechte fietspaden en tegenwind. Moe maar tevreden (heerlijk cliché, itt die van Kiss) was ik tegen de klok van drieën terug thuis.

Deel 2, over Rock Zottegem en wat intussen gebeurd is, volgt z.s.m.

My summer of love

Na het afwerken mijner thesis was het tijd om nog eens iets te posten. En aangezien het hoofd al bij de vakantie zat, zal ik hier mijn vakantieplannen even uit de doeken doen. Onder voorbehoud natuurlijk, want weer, tweede zit en centjes kunnen nog roet in het eten strooien. Soit, here it comes. My summer of love for music.

28 juni: Sonata arctica en Korpiklaani @ Graspop, Dessel

3 juli: Zo is er maar één @ Turnhoutse vrijdagen (ja, op een donderdag) :p

5 juli: Schandmaul, Ben Folds, Air traffic @ Rheinkultur, Keulen

6 juli: Lacrimosa @ Blackfield, Gelsenkirchen

11 juli: Flogging Molly, Mötörhead @ Rock Zottegem

3 augustus: Sinéad O’Connor @ Lokerse Feesten

4 augustus: The Australian Pink Floyd show @ Lokerse Feesten

5 augustus: Supergrass, Sonic youth @ Lokerse Feesten

6 augustus: Massive attack @ Lokerse Feesten

7 augustus: N*E*R*D en Cassius @ Lokerse Feesten

10 augustus: Alanis Morissette @ Lokerse Feesten (of Levellers en Monza @ Marktrock, Leuven)

23 augustus: Zita Swoon @ Maanrock, Mechelen

24 augustus: Trust, Eva De Roovere en Heideroosjes @ Maanrock

Als dat allemaal niet fijn klinkt, weet ik het ook niet meer

De belangrijkste bijzaak…

Voetbal, zo wordt wel eens gezegd, is de belangrijkste bijzaak in het leven.

Dat het maar een bijzaak is, besefte iedereen zaterdag jl. op het Kiel maar al te goed. Een bijzonder geladen match zal gba-KV altijd wel zijn, maar die lading kreeg nu een totaal andere invulling. Het weekend tevoren was een 27-jarige gba-supporter overleden, en armata viola had aan de KV-spelers en -supporters gevraagd om hem een laatste eer te bewijzen. Dat gebeurde ook, en hoe. Zowel het uitvak als de thuisvakken werden getooid met spandoeken genre “Tranen kennen geen kleur… RIP Maarten”. Een gezamenlijke You’ll never walk alone zette het kippenvelmoment nog wat meer kracht bij.

De wedstrijd zelf - bijzaak dus. Nipt verloren, 7 goals gezien, fenomenale sfeer weer in het KV-vak. En de ratten wat jennen natuurlijk, want tijdens de 90 minuten mocht dat wel. Na de match kwamen, ongevraagd, de Ciao Maarten-spandoeken weer boven. Wat ons (en onze spelers) meteen een staande ovatie van de paarse kant van het stadion opleverde. Respect in het voetbal, het blijft een zeldzaamheid… maar als je het op zo’n intense manier kan meebeleven, is het een prachtige zeldzaamheid.

Voetbal: de belangrijkste bijzaak van de wereld. Momenten zoals zaterdag tonen aan dat het niet meer dan een bijzaak is. Maar momenten zoals zaterdag tonen ook aan dat het de belangrijkste aller bijzaken is…

The sound of deadlines

“I love the sound of deadlines. I love to hear the *whoosh!* they make as they fly right on by” (of hoe ging het ook weer?)

Vandaag was het alvast close, een paar minuutjes voor het deadlineverstrijken kon alsnog op de send-toets gedrukt worden. Feestje! (in de hoop dat alles goed is aangekomen natuurlijk). De volgende deadline… overmorgen, hurray. Maar nu eerst genieten van het weer… en morgen van KV!

Dag wereld!

De menskens van WordPress waren zo vriendelijk om hier ineens een knoert van een cliché neer te planten… en wie ben ik dan om dat te veranderen?

Zoals jullie trouwe lezers (if any) zien, ben ik nog volop aan’t experimenteren. Wees gerust, het komt wel goed. Ooit. Of ik geraak het hier beu en laat WordPress achter, dat kan ook natuurlijk, dat zal de toekomst uitwijzen.

Zonnige groetjes uit het Antwerpse alvast… en nu off to the cinema^^